MORWA: Jakie są rodzaje drzew morwowych?

Czy zdecydowałeś się spróbować uprawy drzew morwy, ale nie masz pewności, który gatunek jest najlepszy dla Twojego ogrodu? Istnieje kilka interesujących opcji do wyboru. Powiemy Ci, jaka jest różnica między morwą białą, czarną i czerwoną, jakie odmiany morwy są dostępne i jakie warunki są dla nich odpowiednie.

Rodzaje morwy

Drzewa morwowe to obecnie jedne z na nowo odkrywanych drzew owocowych, które ponownie stają się popularne wśród ogrodników. Głównym tego powodem są oczywiście pyszne owoce, znane po prostu jako morwy, które nadają się do wielu ciekawych przepisów, a także są pełne korzyści zdrowotnych.

Podczas gdy w przeszłości morwy występowały w naszej okolicy głównie na obszarach uprawy winorośli, gdzie panowały lepsze warunki do ich uprawy, dziś dzięki ocieplającemu się klimatowi kwitną również na obszarach o wyższym klimacie umiarkowanym. Jednak ich popularność wzrosła również dlatego, że hodowcom udało się opracować mniejsze odmiany, które mogą również wygodnie zmieścić się w małych ogrodach.

Gatunki morwy:

  • Morwa biała (Morus alba),
  • Morus alba (Morus alba alba), Morus nigra (Morus nigra),
  • Morwa czerwona (Morus rubra).

Rodzime drzewo morwy może dorastać do 18 metrów wysokości i może żyć kilkaset lat w dobrych warunkach klimatycznych. Co więcej, dzięki dobrej regeneracji, drzewa te potrafią czynić cuda. Obecnie dostępne są różne ciekawe odmiany, takie jak morwa zwisająca lub wahadłowa (morwa czarna zwisająca i morwa biała zwisająca), które stanowią piękną ozdobę ogrodu.

Ponadto istnieją również karłowate drzewa morwy, a hodowcy lubią na przykład drzewa morwy o kulistej koronie znane jako globulosa lub drzewa morwy typu krzewiastego. Co gorsza, możliwe jest nawet stworzenie żywopłotu z drzew morwy poprzez cięcie i przycinanie. Ponieważ te rośliny drzewiaste dobrze rosną, nie trzeba nawet zawracać sobie głowy bardziej drastycznymi modyfikacjami.

Morwa biała

Najwyższym z drzew morwowych uprawianych na naszym obszarze jest morwa biała (Morus alba). To drzewo liściaste z rodziny morwowatych osiąga wysokość od 10 do 18 metrów, jego korona jest raczej rozłożysta, a gałęzie są raczej cienkie, gładkie i kruche. Pień ma jasnobrązową korę w młodym wieku, podczas gdy kora jest brązowo-czerwona lub zielonkawo-szara i podłużnie popękana.

Liście tej morwy są stosunkowo proste, słabe, aksamitne i owłosione na początku, a później stają się błyszczące. Ciemnozielone liście, które jesienią przebarwiają się na żółto, mają jajowaty i nieco nieregularny kształt, są cienkie i mają od 6 do 18 centymetrów długości. Są zaokrąglone, ukośnie sercowate, ząbkowane lub klapowane u podstawy oraz błyszczące i gładkie na powierzchni.

Kwiatostany są jednopienne lub dwupienne. Męskie kwiaty morwy białej są zwykle zawarte w jasnożółtych pylnikach o długich szypułkach, podczas gdy żeńskie kwiatostany są bardziej cylindryczne lub głowiaste i wyprostowane. Owoce tej morwy, których wielkość waha się od 10 do 25 milimetrów, mogą różnić się odcieniem. Dojrzewają latem, kiedy mogą być żółtawe, fioletowe lub nawet czarne i mają słodki smak.

TOP:   Cebula syberyjska: do czego jest przydatna i jak ją uprawiać?

Chociaż morwa biała pochodzi z Chin, od wieków jest również uprawiana w basenie Morza Śródziemnego i w cieplejszych rejonach Europy. Jest to roślina pastewna, spożywana głównie przez jedwabniki, znane z produkcji jedwabiu. Dlatego też jedwabnik był często sadzony w parkach, w dużych ogrodach, a nawet wzdłuż poboczy dróg, ale dziś można go również znaleźć w pobliżu ludzkich domów.

Dojrzałe owoce morwy białej znalazły swoje miejsce w kuchni i medycynie ludowej. Spożywane są głównie na surowo, ale służą również jako baza do soków, syropów, kompotów, marmolad i wina morwowego. Owoce są łatwe do wyciskania soku i łatwo opadają po zebraniu. Jednak ogrodnicy nie uprawiają drzew morwowych tylko dla ich soczystych owoców. Mogą one również stanowić podstawę żywopłotu.

Morwa czarna

Innym gatunkiem, który można znaleźć w naszej okolicy, jest morwa czarna (Morus nigra). To drzewo liściaste, znane również jako morwa czarna, osiąga wysokość około 10 metrów. Ma gęstą i rozłożystą koronę, która może mieć do 15 metrów szerokości, a kora na pniu jest jasnozielona za młodu, ale później staje się brązowo-szara i charakterystycznie popękana.

Liście morwy czarnej są raczej ciemnozielone, dłoniaste i mają ząbkowane krawędzie. Od spodu są filcowane, osiągają do 20 centymetrów długości, a od innych gatunków morwy odróżniają je owłosione ogonki liściowe. Jeśli chodzi o kwiatostan, morwa czarna kwitnie od maja do czerwca, po czym na drzewie zaczynają pojawiać się ciemnofioletowe do czarnych grona.

W tym przypadku morwy dojrzewają w sierpniu i wrześniu, mają bardzo przyjemny słodki smak i delikatny zapach. Na pierwszy rzut oka mogą wyglądać jak jeżyny, osiągają rozmiar od 2 do 4 centymetrów, a jeśli nie zostaną zebrane na czas, będą stale spadać z drzewa. Tak jak poprzednio, można je spożywać na świeżo lub w postaci wina i przetworów.

Morwa czarna jest uprawiana w naszym regionie głównie jako drzewo ozdobne, ale znalazła również zastosowanie jako drzewo owocowe. Gatunek ten nie jest bardzo wymagający w stosunku do gleby, ale jest bardziej ciepłolubny niż morwa biała, rośnie wolniej i rozwija się bardziej w basenie Morza Śródziemnego lub na obszarach uprawy winorośli. Idealne jest jednak słoneczne siedlisko w ogrodach i parkach z głębszą, żyzną glebą, dobrze zaopatrzoną w wodę.

TOP:   Cebula syberyjska: do czego jest przydatna i jak ją uprawiać?

Morwa czerwona

Podobnie jak morwa czarna, morwa czerwona (Morus rubra) osiąga wysokość około 10 metrów. Jej liście są naprzemianległe, szeroko sercowate i prawie dwukrotnie większe od liści morwy białej. Powierzchnia jest wyraźnie szorstka na górnej stronie i może mieć teksturę podobną do, na przykład, papieru ściernego. Spód jest gęsto pokryty miękkimi włoskami.

Morwa czerwona jest stosunkowo odporna na mróz, suszę, zanieczyszczenia i ubogą glebę. Jej kwiaty są raczej niepozorne, otwierają się jak liście i mają żółto-zielony lub czerwonawy kolor. Owoce osiągają rozmiar około 3 cm, dojrzewają w lipcu i sierpniu, mają kolor od czerwonego do ciemnofioletowego i bardzo słodki smak.

Ponieważ morwa czerwona jest dwupienna, w ogrodzie należy uprawiać zarówno drzewa męskie, jak i żeńskie, co zwykle wymaga więcej miejsca. Dostępna jest również odmiana Tyrnaviensis, która jest krzyżówką morwy czerwonej i czarnej. Obecnie uprawiana jest głównie na Słowacji lub w Slovácku Morawskim.

Jakie są rodzaje drzew morwowych?

Morwy to jedne z odkrytych na nowo drzew owocowych, które uprawia się głównie ze względu na ich smaczne i soczyste owoce. W przeszłości rosły głównie na obszarach uprawy winorośli, ale dziś, dzięki ociepleniu klimatu, kwitną również na wyższych wysokościach. Istnieją zazwyczaj trzy rodzaje morwy, w tym morwa biała, morwa czarna i morwa czerwona.

Jakie odmiany morwy są dostępne?

Rodzime drzewa morwy mogą dorastać do 18 metrów wysokości i dożywać kilkuset lat. Jednak hodowcom udało się również opracować mniejsze odmiany, które pasują również do małych ogrodów. Popularna jest na przykład zwisająca morwa (wahadło), która może stanowić piękną dekorację, podobnie jak morwa karłowata. Hodowcy szczególnie lubią kuliste drzewa morwy, ale także odmiany krzewiaste.

Jak wygląda morwa biała?

Jest to najwyższe z drzew morwowych, dorastające do 18 metrów. Ma rozłożystą koronę, z jasnobrązową korą na pniu za młodu, a później brązowo-czerwoną lub zielonkawo-szarą korą, która jest podzielona wzdłuż. Liście są jajowate, ząbkowane lub klapowane i błyszczące na górnej stronie. Owoce mają wielkość od 10 do 25 milimetrów, dojrzewają latem i są żółtawe, fioletowe lub nawet czarne.

Gdzie uprawia się morwę czarną?

Ten gatunek morwy osiąga wysokość około 10 metrów, ma gęstą, rozłożystą koronę i kwitnie od maja do czerwca. Jej owoce mają przyjemny słodki smak, delikatnie pachną i zazwyczaj mają kolor od ciemnofioletowego do czarnego. Chociaż nie jest bardzo wymagająca dla gleby, jest bardziej ciepłolubna niż morwa biała i rośnie wolniej. Z tego powodu morwa czarna rośnie głównie w basenie Morza Śródziemnego, na obszarach uprawy winorośli i na nizinach.